Dagelijkse beslommeringen, wie heeft er nu zin in om daarover te lezen?
Dagelijkse beslommeringen, wie heeft er nu zin in om daarover te schrijven?
Ik... en heel misschien ook jij...?
Welkom op mijn weblog! Laat vooral een berichtje achter, dát vind ik nu weer leuk om te lezen!!
Jullie taal ies ok so moeilijk zijn! De man tegenover me in de trein kijkt wanhopig zijn reisgenoot aan. Zijn donkere ogen flitsen even naar het landschap buiten. Hij slaakt een diepe zucht en kijkt dan weer naar zijn buurvrouw.
Iek snap het soms echt niet! Maar wat erger zijn, iek snap mijn kienderen ok niet meer!
De vrouw lacht hem vriendelijk toe.
Kinderen zijn ook niet altijd te volgen, antwoord ze wijs.
Maar iek niet begrijpen wat ze zeggen, roept de man nu vertwijfeld uit.
Vanmorgen nog, mijn dochter zeggen dat het geen zin hebben om om met de bus naar school te gaan. Ze heeft maar één uurtje les, zegt ze. Iek zeg: "hoezo, geen zin? Iek snap dat niet. Maken ze op school zinnen?" Zij niet op een schrijfschool zitten, dus... waarom zou je zinnen moeten maken op school?
Dochter boos. Zij zegt: "nee, pap, het hééft geen zin om naar school te gaan. Het is maar voor één uurtje!"
Toen werd iek boos. Iek zeg: niet zo brutaal jij, dan máák jij maar zin om naar school te gaan!
Nu mijn andere dochter ook boos en zij roept: Papa! Wat zij bedoelt is dat het geen nut heeft om voor één uurtje helemaal naar school te gaan! Iek niet begrijpen wat zij bedoelt. Zij dan pas uitleggen dat het woord 'zin' méér dan 2 betekenen heeft. Jullie taal véél te moeilijk voor mij zijn! Iek snap mijn kienderen niet meer!
Met een gefrustreerd gebaar schuift hij een krant opzij.
Mijn vrouw zeggen: "je moet die kienderen met rust laten. Zij echt wel weten wat ze aan het doen zijn." Iek mijn afvragen of dat so is. Iek het beste voor ze wiellen, maar dan iek moeten begrijpen hoe iek met ze moet praten, toch?
Hij kijkt vertwijfeld opzij.
De vrouw haalt haar schouders op.
Ach, ik begrijp mijn kinderen ook niet altijd en we spreken al vanaf geboorte dezelfde taal, mompelt ze. Ze lacht hem nog eens bemoedigend toe.
De trein mindert vaart. Ons station komt in zicht.
Beiden pakken ze hun tas en schuiven achter mij in het gangpad. Hun gesprek gaat nog eventjes door, maar ik kan het nu niet meer volgen, er staan teveel mensen klaar om uit te stappen.
Op het perron lopen ze naast mij richting uitgang.
Ze schudden elkaar de hand en nemen afscheid.
De man loopt het station uit, de vrouw staat hem even na te kijken.
Dan roept ze ineens Asad, je kinderen komen er wel! Heus! Maak je nu maar geen zorgen, dat heeft tóch geen zin!
En schaterlachend draait ze zich om.
Voor mij ligt Libelle nr. 44. Op de kaft is een soort van borduurwerkje te zien. Een stoel, met een rode kater op de leuning en in grote letters hangt het woord 'Libelle' erboven. Ik herken de kruissteek, de rijgsteek, en dan laat mijn kennis me ín de steek...
Flashbacks brengen me terug naar mijn lagere schoolperiode. Ik ben nog van de generatiesoort waarbij meisjes op de lagere school handwerkles kregen en de jongens in het handenarbeidlokaal aan de slag gingen met hout, hamers, spijkers, zagen, soldeerbouten, etc...
Onze handwerkjuf was een kleine, in mijn ogen oude vrouw, die haar haren altijd in een grijze knot in haar nek droeg. Ieder meisje had een eigen handwerkkist waarin de werkjes bewaard werden.
Veel van die kistjes waren het pronkstuk van mijn schoolvriendinnen, waarvan velen deze kistjes ook nog vrijwillig pimpten tot ware kunstwerken. De inhoud lag altijd nestjes gesorteerd, waarbij een enkeling zelfs zover ging dat de bolletjes garen en wol niet alleen netjes opgerold waren, maar ook nog op kleur lagen. Naalden en spelden netjes in een bakje. Haaknaalden bij elkaar, een punnikpaddestoel mooi in het hoekje, een voorbode voor een keurig opgeruimd huis later!
Deze meisjes zetten met trots hun kist neer op hun tafeltje, als de ouderavond weer in zicht kwam. Schriften, tekeningen, werkstukken, alles lag tentoon gesteld, maar hun handwerkkistje was de klapper van de avond.
Mijn kistje zou ik het liefst ergens in de kelder van de school willen wegmoffelen. Een puinhoop was het! Draden, bollen wol, half afgehaakte lapjes waar bovendien de gaten in gevallen waren door alle steken die ik had laten vallen, alles lag door elkaar en (erger) door de knoop.
Voordat ik me aan mijn handwerkje kon gaan storten, was ik vaak al 20 minuten bezig om de boel uit de knoop te halen. Eerst voorzichtig, dan voelde ik het ongeduld al toenemen en knipte ik af en toe maar een draadje door om het dan later weer aan elkaar te knopen of (en dan was de stress tot het toppunt gestegen) ik rukte zo hard aan de bollen dat de draden vanzelf braken. Het gevolg daarvan was dan vaak dat ik het andere eind van het draadje niet meer kon vinden en dus geen knoopje meer kon maken. Wéér een gat in een werkje...
Jaloers was ik op de jongens. Zij mochten toch maar mooi hameren en zagen. Maakten vogelhuisjes, goten tinnen soldaatjes, zetten kleine radartjes in elkaar tot een minimachine... Dát was pas het betere werk!
De zegen kwam in de 5e klas.
De meester van die klas zag het een periode aan met mij en vroeg toen of ik geen zin had om met de jongens mee te doen. Handwerken was voor mij blijkbaar niet weggelegd.
Ik kon die man wel zoenen!
En zo komt het dus dat er nog steeds 5 perfect geschilderde tinnen soldaatjes bij mijn ouders op de schouw staan. Zelf gegoten, zelf bijgevijld en zelf geschilderd. Ik hielp als snel mijn vader mee met stekkers aan snoeren te zetten en als de stofzuiger uit elkaar gehaald moest worden omdat er iets in verdwenen was, was ik vaak degene die dit klusje klaarde.
Later is het nog wel redelijk goed gekomen. Ik kan knopen aannaaien, met de naaimachine ook nog wel rechte stukken naaien, maar ik help echt tien keer liever manlief mee als er iets in elkaar gezet moet worden!
Ik ben trouwens bang dat zoiets genetisch bepaald is... Jongste kwam net beneden met een zelf gestopte sok. Dat op zich is al een wonder, maar het gat is gedicht met lichtblauwe wol. Door middel van grote steken, kriskras heen en weer.
O ja, de sok is zwart....
Met de handen diep in de zakken lopen we in het bos te banjeren, liefste vriendin en ik. Om ons heen rennen en ravotten onze vier honden door een dik bladerdek. Geel, rood, bruin, het fladdert alle kanten op. We kijken naar vier uitgelaten beesten en moeten lachen om de gekke kapriolen die ze uithalen. Uitdagend rollen ze soms voor elkaars neus over de grond of springen blaffend tussen de bomen door alsof ze tikkertje aan het spelen zijn.
Zouden honden nu ook vergeetachtig kunnen worden? Ik kijk opzij naar vriendin en zie dat ze met haar ogen de spelende honden volgt.
Hoe bedoel je dat? vraag ik.
Nou, zouden honden als ze oud worden ook kunnen vergeten dat ze altijd elkaars beste vrienden zijn geweest? liefste vriendin kijkt me aan.
Even ben ik stil.
Ik weet het niet, antwoord ik naar waarheid. Volgens mij gebeurt dat niet met honden... Ik heb tenminste nog nooit zoiets gehoord, vervolg ik.
Eventjes is het stil en liefste vriendin zucht.
Ik kijk haar weer aan.
Je moeder? ik vraag het zachtjes, ik weet het antwoord al.
Ze knikt.
Het wordt echt met de dag erger. De 30e gaan zus en ik met haar naar de arts toe. De testen zullen het moeten uitwijzen, maar wat ons betreft alleen wat de gradatie is. Het is wel duidelijk dat het niet goed is.
Haar woorden hangen eventjes tussen ons in. We stappen door en kijken naar de honden.
Het is zo verdomd moeilijk, Wondel, zegt ze dan.
Eerst stond het nog zover van ons af. Een verre oudtante werd vergeetachtig, maar ja, zij was 91 jaar. Dan kan ik me er iets bij voorstellen. Want wat is dan vergeetachtig zijn, als je 91 jaar bent? Mijn moeder is net 70 geworden. Dit is méér dan alleen maar een beetje vergeetachtig zijn...
De honden rennen om ons heen en we moeten ze even tot de orde roepen als het geblaf wel heel erg wordt.
Een vos schiet over het pad en één van mijn 2 teckels heeft hem in het vizier. Het duurt even voor hij zich na veel geroep weer meldt, hijgend en opgewonden omdat de vos hem (uiteraard) te slim af is geweest.
Liefste vriendin en ik lopen naast elkaar uit te hijgen van ons sprintje om de vossenjager weer terug te halen.
Vorige week belde ze zus op om haar dochter te feliciteren met haar verjaardag, vervolgt liefste vriendin.
Ze is in augustus jarig...
En deze week stond ze ineens bij ons voor de deur. Ze dacht dat ze moest oppassen. Ze zei dat ze het vergeten was en dat ze er daarom zo rommelig uitzag. Ze was op de fiets gesprongen toen ze het zich herinnerde.
Beiden grinniken we.
Het lijkt grappig, dat is het misschien ook wel een beetje, maar het klopt niet. Oppassen bij liefste vriendin hoeft al jaren niet meer. Haar jongste is afgelopen juni 15 jaar geworden...
Als ik je later vergeten ben, wil je dan wel met me blijven wandelen? Vriendin kijkt me aan en we pakken elkaars hand.
Ik knik.
We beloven elkaar om tot ons 100e samen te blijven wandelen. Mét of zonder honden.
Niets vergeten, niets laten vervagen.
Het is een wens. We houden er krampachtig aan vast, maar beseffen ondertussen dat dit iets is waar we waarschijnlijk niet zoveel grip op hebben.
We kunnen alleen maar van het moment genieten en van onze vriendschap.
Zoals het nu is.
Mijn kind huilt.
Heeft verdriet.
Om alles wat ze hoorde tijdens de open dag.
De rechtbank openden haar deuren en het publiek stroomde in grote getale toe.
Iedereen zette zijn/haar beste beentje voor, de bezoeker is immers 'koning'.
En nu huilt mijn kind, om alles wat er toen pas tot haar doordrong.
Rechters liepen rond, beantwoordden de vragen van het publiek.
Het cellencomplex was open terrein voor één dag. Kinderen mochten tijdens de speurtocht hun vingerafdruk laten nemen. Zelfs prijzen konden gewonnen worden hiermee, maar jongste is daarvoor 'te groot'.
Met haar 15 jaar is ze geen kind meer.
Vindt ze zelf.
En dus zat ze in verschillende nagespeelde rechtbankzaken. Sommige spannend, anderen interessant. De laatste vooral aangrijpend. Een openbare civiele zaak is iets dat normaliter achter gesloten deuren plaatsvindt.
Nu huilt ze dus.
Dikke tranen druppen op de marmeren vloer van de hal. Ze spatten uiteen en ze kan de stroom niet stoppen. Hulpeloos kijkt ze me aan.
En ik huil met haar mee. Om alles wat ze ooit verloren heeft als kind van gescheiden ouders.
Met haar 15 jaar is ze misschien geen klein kind meer, maar het blijft altijd mijn kind. En als mijn kind verdriet heeft, huil ik met haar mee.
Samen.
Ik kan me nog herinneren dat wij vroeger seksuele voorlichting kregen op school. In de 6e klas gebeurde dat. De ramen naar de gang werden geblindeerd en op het bureau van de juffrouw stond een doos, waarin allerlei 'hulpmiddelen' lagen om één en ander wat te verduidelijken. De borden waren dicht geklapt, maar we wisten al: aan de binnenkant hing aan de ene kant een poster, waarbij anatomisch duidelijk werd gemaakt hoe de bevruchting plaats vond en aan de andere kant had ze schuttingtaal opgeschreven.
Reuze spannend vonden we dat allemaal.
Onze ouders hadden thuis een brief ontvangen dat deze les op het programma stond en als ze vonden dat de tere kinderoortjes van hun zoon of dochter hier niet tegen bestand waren, dan werd er zelfs verlof toegestaan. Ja, ik zat op een degelijk katholieke school, die in alles voorzorgsmaatregelen nam.
Geen boze ouders achteraf, of een kind met nachtmerries, zonder dat de ouders op de hoogte waren gebracht van de duistere kant van 'hun' school.
Juist al deze voorzorgsmaatregelen én het stiekeme gedoe met die afgeplakte ramen, maakten dat wij als 6e klassers giechelig en zenuwachtig deze les gingen volgen.
Ik herinner me nog mijn gloeiende wangen bij het zien van alle schuttingtaal die inderdaad achter de omgeslagen borden tevoorschijn kwam. Ik durfde zulke woorden niet eens te denken, laat staan dat ik ze nu kon lezen en zelfs hardop ging uitspreken. Van de zenuwen ben ik volgens mij wel 10 keer naar de wc gemoeten. (en met mij al mijn vriendinnen)
Na deze les voelde ik me volwassen, zelfverzekerd en keek zelfs een beetje neer op de kinderen van de 5e klas. Wat wisten zij nu helemaal van de wereld?
Later, toen ik zelf kinderen kreeg, had de seksuele revolutie een enorme sprong genomen. Schuttingtaal werd bijna 'normale spreektaal' en mijn kinderen zagen mij meer bloot tussen badkamer en slaapkamer dan ik ooit mijn ouders naakt had gezien.
Wij namen ze mee naar de sauna en geen van de kinderen keek raar naar al die blote piemels en borsten om zich heen. De voorlichting breidde zich uit naar SOA's en voorbehoedmiddelen en ik was er trots op dat wij op een vrije en heldere manier met elkaar over seks praatten konden.
Gelukkig geen schaamtegevoel meer en geen spannende lessen in de klas waar vooraf brieven over gestuurd gingen worden.
Dat je toch blijkbaar niet alle gaten kunt dichten hierin, bewees jongste jaren geleden toen zij en haar vriendinnen aan tafel zaten te kleuren. Ze zullen een jaar of 7 zijn geweest en het ging over kinderen krijgen en hoeveel je er dan zou willen.
Één van de vriendinnen legde haarfijn uit aan de andere twee wat papa's en mama's allemaal doen voordat er een babytje geboren gaat worden. Ik zie jongste nog zitten. Twee staartjes in, kleurpotlood in haar hand, terwijl ze zich met grote ogen ineens naar mij omdraaide en met een gezicht vol afschuw uitriep: Getverderrie, hebben papa en jij dit drie keer gedáán??!!
Ik heb wel iets met handen. Ik mag er graag naar kijken in ieder geval.
Vooral oude handen zijn mooi. Verweerd, met van die diepe lijnen in. Het geeft aan dat ze al een leven lang in dienst van hun eigenaar hebben gestaan.
Van hulpeloze babyhandjes, die houvast probeerden te krijgen aan de rokken van hun moeders, of de haren van de vaders als ze op de schouders werden genomen, groeiden ze uit tot kinderhanden die moesten leren hoe ze een potlood, en nog later een pen, moesten hanteren. Ze gooiden ballen over, trokken aan vlechten van meisjes in de klas. Ze dienden als opstapje, als er een vriend over het muurtje van de meisjesschool in de buurt wilde gluren of deelden misschien wel rake klappen uit als een andere jongen met hun meisje er vandoor ging.
Bij examens of eerste afspraakjes waren ze vaak klam van de spanning. Nagels moesten er soms aan geloven als de spanning zelfs te groot werd en dan werden het lelijke 'apparaten', die vaak weggemoffeld werden onder tafel.
Later prijkte er vaak één of meerdere ringen aan, als teken van verbondenheid met een ander paar handen. Deze handen streelden en hadden lief.
Ik kan me onze kolenboer van vroeger nog herinneren. Ontzettend grote handen had hij, die bovendien zo zwart waren dat ik me vaak afvroeg of hij überhaupt wel lichte handen had. De vraag waar de term 'handen als kolenschoppen' vandaan kwam heeft bij mij nooit gespeeld. Ik zag het iedere 5 tot 6 weken namelijk zelf!
Dat deze man kinderen had en dat hij met die grote handen hoogst waarschijnlijk ook die kinderen in zijn armen hield, is iets wat ik me later pas realiseerde. En dat idee ontroerde me dan weer. Grote mannenhanden die zo'n piepklein babytje vasthouden...
Ik zie ook altijd aan de handen van mensen of ze roken. En dat wekt weer afschuw bij me op. Ik kan er niets aan doen, maar die gele plekken aan de zijkant van de vingers vind ik ronduit smerig. (En ja, ik heb ook gerookt, maar ik hield dus goed in de gaten dat dát me niet gebeurde!)
Het mooie van oude handen ligt hem misschien ook wel in de rust die ze uitstralen.
Niet meer nerveus op de tafel trommelen, omdat er eigenlijk haast is geboden. Niet meer in elkaar wringen, omdat de angst door het lichaam raast.
Maar gewoon een paar handen op schoot. Alle tijd van de wereld.
Ze hebben geen haast meer, geen paniek.
Ze hebben tenslotte al een leven meegemaakt en meegeleefd.
Het is goed dan...
En dan krijg ik ineens van twee lieverds (zij en zij) een lijstje in mijn schoot geworpen... Bekentenissen, geheimen, of hoe wil je het noemen? En ik voel me helemaal klein worden. Want, bij bekentenissen komen ook allerlei gevoelens naar boven. Sommige leuk, sommige lief, andere verdrietig, of beschamend. Ik moet er dus even over nadenken. Maar dan besluit ik om een selectie te maken. Want héél stiekem (en dat is misschien dan wel bekentenis 1, maar oké, ik zal deze niet officieel meetellen) geniet ik altijd van al die vrouwenverhalen en geheimen. Speciaal voor jullie dus: ontboezemingen van Wondelgijn:
1. Deze is niet zo erg, want bij haar heb ik precies dezelfde bekentenis gelezen: ik heb een zwak voor Schotse mannen. Ik vind ze zo ontzettend sexy! Geef mij Braveheart of de boekencyclus 'De Reiziger', en je hoort me niet meer. Ik droom weg bij die stoere mannen in mooie kilts... Ik vraag me af of ik daarom dan ook voor manlief ben gevallen... Geen kilt, maar wel een stoere militair... Hmmmm...
2. Als kind beet ik nagels. Op een verschrikkelijke manier. En dat niet alleen... mijn teennagels moesten er ook aan geloven. Ik pulkte net zolang tot het gewoon bloedde van ellende. Zelfs tot grote ontstekingen toe! Nu heb ik gelukkig mooie, lange nagels (weliswaar zonder die prachtige rode nagellak, maar je kunt niet alles hebben...) en lak ik mijn teennagels om in de sauna gezellige voeten te hebben.
3. Ik heb een tatoeage. Ja heus... Ééntje die niemand ooit ziet (behalve die mede saunagangers dan...), want hij zit goed verborgen in mijn lies. Het zijn 2 dolfijntjes en ik ben er nog steeds erg blij mee!
4. Hoewel wij hier 3 tieners hebben rondlopen, heb ik wel 4 zwangerschappen gehad... Van 1 kindje hebben we afscheid moeten nemen, toen het nog in mijn buik zat. Het is alweer lang geleden, maar soms... zoiets vergeet je gewoon niet.
5. Ik zou heel graag voor een jaar naar het buitenland willen. En dan niet zomaar naar het buitenland, maar naar een ontwikkelingsland om daar een jaar lang mee te helpen bij het opzetten van een opvanghuis voor vrouwen, moeders en kinderen. China of Indonesië heeft daarbij mijn voorkeur, maar dat komt misschien door mijn Indische roots...
6. Als ik mijn haren niet verf, ben ik zo grijs als een duif! Echt waar, het ziet er niet uit. Ik verf mijn haren dus echt iedere 3 tot 4 weken, anders kunnen mensen alsnog aan de uitgroei zien dat ik grijs ben... en oud.
(en aangezien manlief 4 jaar jonger is dan ik, wil ik niet als oma versleten worden.... Hahahaha)
7. Ik vind het moeilijk om iemand blindelings te vertrouwen. Zo kan ik mezelf bijvoorbeeld niet blind achterover laten vallen, ook al bezweert manlief mij dat hij me echt wel opvangt. Oorzaak? Als jong meisje ben ik ooit door een groep jongens in het nauw gedreven en sindsdien ben ik dus niet zo goed in dit soort situaties...
8. Ik kan ontzettend genieten van mijn vrije vrijdag. Het liefst ga ik dan echt de hele dag met mezelf op pad! Wandelen, foto's maken, schrijven, het maakt niet uit. Als één van mijn gezinsleden een dag vrij is op vrijdag, baal ik daar eigenlijk enorm van... Wég vrije dag, wég vrij gevoel... Ik vermaak me dus eigenlijk prima in mijn eentje!
9. Ik leerde manlief kennen toen ik nog getrouwd was met mijn eerste man. En hoewel ik me voornam om vooral niet verliefd op hem te worden, gebeurde het onvermijdelijke... Wekenlang spraken we heimelijk af in de bieb, of om te wandelen. Wekenlang leefde ik in een twilightzone van: dit kan niet, dit mag niet, waarom leer ik hem nu pas kennen en niet 15 jaar geleden? Wat moet ik doen...?
De moeilijke tijd die volgde met echtscheidingen en samen opnieuw beginnen is het allemaal waard geweest. Ik ben nog steeds stapel op mijn lief! Al bijna 9 jaar....
10. (en nu ga ik fluisteren) Ik ben een kinderboek aan het schrijven.... Sttttt.....
Nog honderden bekentenissen te doen. Maar voor nu is het wel even genoeg. Wie zin heeft, mag het oppakken en dan lees ik op die webloggen de geheimen van andere wel weer!
Jaren geleden, toen jongste de leerplichtige leeftijd van 5 jaar bereikte, bedacht ik me dat het misschien wel weer leuk was om te gaan werken. Niet teveel, een dag of 3, maar wel buitenshuis in ieder geval. Ik had het erover met mijn vriendinnen op het schoolplein, terwijl we op de kinderen stonden te wachten en nog in diezelfde week werd ik gebeld door de vader van één van de klasgenootjes van jongste. Hij had mijn voornemen gehoord van zijn vrouw en bood me een baan aan.
Verbaasd, maar ook wel nieuwsgierig, maakte ik een afspraak met hem en nog geen week later zat ik op zijn kantoor en werd ingewerkt als commercieel medewerkster, binnendienst.
Jaren gleden voorbij en ik veranderde. Het werk was leuk, de collega's waren gezellig, maar... ik miste iets. Het was niet 'mijn ding'.
Ondertussen was ik begonnen met een opleiding in de TCG (Traditionele Chinese Geneeswijzen) en droomde van een praktijk als acupuncturist. Dacht ik... Later kwam ik erachter dat ik niet zo zeer acupuncturist wilde zijn, als wel dat de materie eromheen me mateloos boeide. Gelukkig op tijd, want stel je voor dat ik al mijn energie in een praktijk had gestoken!
In die tijd switchte ik (een paar keer) van baan en werd o.a. secretaresse bij 'De Hypotheker', was tijdens mijn studie in de TCG, receptioniste/telefoniste bij een groot bedrijf en werd uiteindelijk medisch secretaresse bij een Diagnostisch centrum. Ontzettend leuk allemaal, maar bij geen van allen zat een vaste betrekking in het verschiet.
Toen ook de laatste baan weer op z'n eind liep en ik weer aan de bak moest met solliciteren, kwam ik door een open sollicitatie bij het Gerechtshof terecht. Ook tijdelijk, als opvang i.v.m. een lang ziekteverzuim van één van de secretaresses.
Na dat halve jaar vroegen ze of ik wilde blijven om de administratie te ondersteunen, ze wilde me niet kwijt! Ik blij, maar... wederom was het weer niet 'mijn ding'...
Een vriendin tipte me op een vacature als secretaresse bij de GGz. Dit was mijn kans, want hier zat een vast contract aan verbonden. Ik werd aangenomen en was helemaal in mijn sas.
Dacht ik...
Al snel kwam ik erachter dat een sociaal gebeuren met collega's het allerlaatste was waar ze bij deze GGz-instelling naar streefden. Ik werd doodongelukkig en toen er een kans kwam om weer naar het Gerechtshof terug te gaan (nu voor opvang tijdens zwangerschapsverlof) bedacht ik me geen tweede keer. Geen vaste aanstelling, maar een tijdelijk contract, maar in ieder geval leuke collega's!
Na 3 maanden werd ik gebeld door de secretaresse van de president van de rechtbank. Ze wilden praten.
Het kwam er kort gezegd op neer dat ik was opgemerkt door de rechtbank en ze boden me de baan aan van de toenmalige secretaresse van de president, omdat zij had een andere baan aanvaard.
Wederom overheerste het gevoel van verbazing. Hoe kwamen ze toch aan mijn naam?
Ik hoefde echter niet lang na te denken en na de terugkomst van mijn collega na haar zwangerschapsverlof begon ik bij de rechtbank. Een jaar later kreeg ik mijn zo hard gewenste, vaste contract.
En dan gebeurt het weer.... de kriebel van: is dít het nu? Is dít nu wél 'mijn ding'?
Ik weiger er teveel aan te denken en stop het diep weg.
Maar stiekem wens ik mezelf weleens een grote prijs in de staatsloterij toe. Dan stop ik met werken voor een ander en ga schrijven en fotograferen. Daarvan weet ik zeker: Écht míjn ding!!
Ik kan er met bewondering naar kijken. Vrouwen die op hoge hakken lopen. En dat niet alleen, maar dan ook nog zichzelf elegant kunnen voortbewegen, alsof het een makkie is. Wiegend balanceren ze op centimeters hak. Sommigen hebben zich de kunst zo eigen gemaakt dat ze zelfs niet meer makkelijk op lage hakken lopen, zo beweren ze tenminste. Ik krijg het gewoon niet voor elkaar. Ik wankel, ik wiebel. Het ziet er niet uit, als ik eerlijk ben. Nog nét steek ik mijn armen niet zijwaarts om mijn evenwicht te bewaren.
Je zult mij dus niet snel op mooie pumps met hoge hakken zien lopen. Ik heb ze wel, want ja, ook ik ben een vrouw. Maar ze staan daar maar. Zielig in de kast weg te kwijnen. Tussen mijn laarzen met riemen en gespen. Stoer, doch vrouwelijk. Achter mijn 3 paar bergschoenen. 1e Categorie (=A, voor de lange wandeling), 2e categorie (= A/B, voor de hogere wandeling) en 3e categorie (=B/C. Het echte klimwerk). Overigens, alles behalve vrouwelijk, maar dat lijkt me van ondergeschikt belang in de bergen...
Dan heb je van die vrouwen die met het grootste gemak mooi, rood gelakte nagels hebben. Niet aan hun tenen, maar gewoon... aan hun vingers. Ik kijk ernaar en verlang soms met een spatje jaloezie naar dat ene vrouwelijke trekje. Mooi gevijld, strak gelakt. Ik kan ervan zuchten...
Soms koop ik in een opwelling weer zo'n potje wijnrode nagellak en neem mezelf voor om die avond nu eens in alle rust mijn nagels die mooie, dieprode kleur te geven. Met mijn tong uit mijn mond wijd ik me aan dit secuur werkje. Een half uur later stralen 10 mooie, lange glanzende nagels me toe. En ik kijk er vol afgrijzen naar. Dit zijn mijn handen niet! Dit zijn mijn nagels niet! Ik heb wel lange nagels, maar eigenlijk altijd puur natuur, of met een vleugje glans. Ik gruwel en weet niet hoe snel ik de rode verf van mijn nagels af moet halen! Niks voor mij! Ik gluur wel naar de andere vrouwen, die dit op een totaal natuurlijke manier tentoonstellen, alsof ze er mee geboren zijn.
Zo langzamerhand begin ik me er bij neer te leggen dat hoge hakken, rode nagellak, lippenstift of dat soort dingen niet voor mij zijn weggelegd.
Ik kijk naar de vrouwen die hiervoor in de wieg zijn gelegd en hou mezelf maar voor: je hebt vrouwen en vróuwen. Tot één van de twee categorieën zal ik toch wel behoren...?
Laten we dansen, m'n liefste
Dansen aan zee
Laten we dansen, m'n liefste
Dansen aan zee
Een afscheidswals aan de waterlijn
Dansen aan zee
Eén voor je tranen
Twee voor de mijne
Drie voor de horizon
Waaraan we verdwijnen
Is het alweer 7 jaar geleden? Dat we, samen met de kinderen, op een koude, vroege woensdagochtend vanuit ons vakantiehuisje in Zeeland naar Zierikzee reden? Dat we in alle vroegte nog snel een klein boeketje bij de bloemist ophaalden? En 2 kleine corsages in de haren van jongste en mij speldden?
Is het echt alweer 7 jaar geleden dat de ambtenaar van de burgerlijke stand het liedje dat op onze trouwkaart gedrukt stond voor ons afspeelde en de meest intieme speech gaf die ik ooit op een bruiloft had gehoord? Is het echt alweer 7 jaar geleden dat ik huilen moest omdat het ja-woord van mijn liefste zo breekbaar, maar toch zo vol liefde luid en duidelijk door de trouwzaal klonk? En mijn simpele ja als antwoord echode, vol vertrouwen in een toekomst samen?
Is het echt alweer 7 jaar geleden dat we na ons ja-woord samen met de kinderen koffie dronken in de anonimiteit van een stadje dat geen flauw benul had waarom ik bloemen in mijn haren droeg en moest lachen om de rare bokkensprongen van manlief op het strand, waar we een goed uur later belandden met z'n vijfjes om te vieren dat we zouden gaan dansen aan zee, een leven lang?
Pas halverwege de dag viel de kaart bij alle dierbaren op de mat. De tekst van BLøF op de voorkant en aan de binnenkant ons geheim tot op dat moment:
Port Zélande, 23 oktober 2002
Vanmorgen zijn wij, samen met oudste middelste en jongste, om 10 uur naar het stadhuis van Zierikzee geweest om ons JA-woord aan elkaar te geven.
Wij zijn erg blij met deze stap en gaan nog even door met vakantie vieren.
Ons bootje ligt op koers...
Liefs van ons alle vijf uit een schitterend Zierikzee
